Ég fór ekki að nota hjálm að ráði fyrren ég var búin að fara ótal byltur og fá heilahristing og búin að prófa ýmislegt um ævina.

Ég byrjaði að detta sumarið þegar að ég var 11 ára og var send norður í Húnavatnssýslu til að athuga með þennan áhuga minn á hrossum en ég bókstaflega valhoppaði sem barn og og notaði hvert tækifæri sem gafst til að hnýta bönd um stóra steina og svo settist ég á bak og hottaði og hóaði allan liðlangann daginn eða þar til svengd gerði vart við sig en lítil hestakona þurfti að borða með allan þennan fjölda af hrossum (steinum) í túnfætinum.

En aftur að dvöl minni fyrir norðan en þar voru sko engir steinar,leggir eða kústsköft notuð,þar voru alvöru hross og alvöru beisli.

Einn daginn eftir langþráða bið þá ákvað vinnukonan á bænum að bjóða mér með í reiðtúr ásamt kærastanum sínum.

Nú krakkinn þurfti ekki hnakk og þaðan af síður hjálm og einhvern veginn tókst mér að príla á bak honum Lýsingi sem stóð einsog þúfa á meðan malbiksheilinn ég úr henni Reykjavík brölti á bak honum.

Allt gekk vel og Lýsingur var hinn þægasti og áseturgóður fyrir viðvaninginn.

Allt þartil kærasti vinnukonunnar datt það snjallræði í hug að blindhleypa sínum hesti eftir beinum malarveginum og það þurfti ekki að segja Lýsing það tvisvar að elta á fullu spýtti!

Ég byrjaði að halla ískyggilega útá hlið og horfði á mölina þjótandi fyrir augum mér!

Einhvern veginn tókst mér að tosa mig upp aftur á faxinu á Lýsing sem enn þaut áfram og ekki viðlit að reyna að hægja á honum.

Ekki fyrren en vinnukonan kom á stökki á eftir okkur og galaði á kærastann að hægja á sér og hvað hann væri eiginlega að hugsa!

Hleypa svona með óvant barnið?

Allt slapp þetta vel í þessum reiðtúr og þegar að ég steig af baki og labbaði með hestinn inní hesthús þá komst ég varla úr sporunum fyrir verkjum í fótunum eftir að reyna að klemma mig fasta á stökkinu.

Ég fór í marga reiðtúra á Lýsing eftir þetta,datt næstum alltaf af í sömu beygjunni sem hann hann hafði fyrir sið að rjúka í og skilja mig eftir með andann á lofti því ég lenti alltaf á rófubeininu á veginum.

Þartil einn daginn að ég áttaði mig á því að ég var farin ósjálfrátt að toga í tauminn þegar að við nálguðumst þessa tilteknu beygju og þá lagðist klárinn í tauminn og tók af mér öll völd.

Ég ákvað að sýna mótleik enda rófubeinið búið að fá nóg og einn daginn þegar að við nálguðumst beygjuna góðu þá  ákvað ég að láta sem ekkert væri þartil ég fann að klárinn var að fara að starta sér og reif ég þá í hann til hægri og viti menn!

Ég náði að sveigja hann niður og slapp við roku og rófubeina lendingu.Í dag kallast þetta víst sveigjustopp.

Lýsingur var fyrsti reiðhesturinn sem ég kynntist almennilega og lærði ég alveg helling af þessum hesti.Til dæmis að detta af baki og var ég heppin að hafa aldrei lent á höfðinu eða skulum við segja að ég var heppin að rófubeinið gengnir  ekki alveg jafn mikilvægu hlutverki og heilinn:)

Förum varlega og notum hjálma og svo eru komin á markaðinn ný vesti  sem eru hönnuð með það í huga að vernda bak og mikilvæg líffæri.

Þartil næst elskurnar mínar,förum varlega og eigum góðar stundir í hestamennskunni.

Ransý Ásgarði

http://www.123.is/asgardur/